inmussîsi  in|mu|ssî|si  [BF]

  1. v.pron.intr. deventâ mus, deventâ ignorant o stupit
  2. v.pron.intr. (fig.) deventâ pegri, disusâsi di lavorâ o di fâ la sô funzion«Papà, anìn a fâ doi pas fin tal ort… Tu cjapis un pôc di aiar bon… nol è ben che tu steis simpri fer… Il sanc si inmussìs» (Maria Forte, La tiere di Lansing)
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl