inmussîsi in|mu|ssî|si [BF]
- v.pron.intr. deventâ mus, deventâ ignorant o stupit
- v.pron.intr. (fig.) deventâ pegri, disusâsi di lavorâ o di fâ la sô funzion: «Papà, anìn a fâ doi pas fin tal ort… Tu cjapis un pôc di aiar bon… nol è ben che tu steis simpri fer… Il sanc si inmussìs» (Maria Forte, La tiere di Lansing)