inmusonâsi
in|mu|so|nâ|si
[CO]
-
v.pron.intr.
cjapâ sù un brut umôr, vê la espression ofindude o displasude o rabiade:
[il miedi] simpri pront a lis clamadis, / tant di dì come di gnot / nol è mai che si inmusoni / cuintri chei che lu àn dismot (Zaneto, La fieste dal miedi)
Sin. inmusonîsi
, inmusicâsi
, musticâsi
, inmutriâsi
, inmutrîsi
, ingrugnîsi
, ingrugnâsi
-
(fig.)
ancje di alc di inanimât, vê un aspiet malinconic:
scurît il soreli sot di un bâr di nûl grîs, la campagne si jere inmusonade (Pieri Somede dai Marcs, Clâr e scûr)