ingratitudin
/-ù-/
in|gra|ti|tu|din
[CO]
-
s.f.
mancjance di gratitudin, di ricognossince, di benvolê e di debit par cui che al à fat dal ben:
cul stâ sintâts tal caregon di Sindic, a si à nome displasês, ingratitudin, e no si contente nissun (Guido Antonioli, Florean dal Palaç, I, 5);
la mancjance di rispiet, la ingratitudin viars i viei (Giuseppe Ferdinando del Torre, Il contadinel. Lunari par l'an 1888)
Proverbis:
- la gratitudin e à di jessi scrite su la piere, la ingratitudin sul savalon
- la ingratitudin no i à plasût nancje al Signôr