ingovenâ  in|go|ve|nâ  [BF, TS]

  1. v.tr. agr. (loc., set.) dâ dongje cul ristiel la jerbe seade e suiade, formant strichis lungjisninà ninà, pupin; / la mari va a mulin, / il pari va a seâ, / la massaria a ingovenâ (Popolâr, Luigi Gortani, Tradizioni popolari friulane)
    Var. ingovinâ
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl