ingjaluçâsi in|gja|lu|çâ|si [CO]
-
v.pron.intr.
cjapâ fuarce, braùre, morbìn, ancje supierbie:
ah! guai che mi ingjaluci, / deventi un basilisc (Toni Broili, I trucs furlans 1847);
ce ti impensistu di metiti in boreç, di ingialuçâti parcè che chei siôrs là sù di Gurize a la Esposizion del passât Setembar àn volût assegnâti un puest di onôr [...]? (Giuseppe Ferdinando del Torre, Il contadinel. Lunari par l'an bisest 1892)
Sin. ingjalâsi , ingjalîsi