infeudâ in|feu|dâ [CO, TS]
- v.tr. stor. someti al dirit feudâl, dâ un teritori e une comunitât in feut a un siôr in cambi de sô fedeltât: il Patriarcje di Aquilee al infeudà Vivâr intal an 1195 ai siôrs di Maniât (Agnul di Spere, Vivâr)
- v.tr. stor. dâ a un siôr il titul di feudatari, dâi dirits suntun teritori e suntune comunitât in cambi di fedeltât: Siart al fo infeudât di Indrì IV tant che Pastôr e Princip (Angelo Floramo, Cuant che Vignesie nus à robât mil agns di rîts e mîts)