infereât in|fe|re|ât [CO]
- adi. sierât cuntune fereade, cuntun gatar: tune stanzeute cul balcon infereât suntun curtilut strent e sofegât tune lûs di poç (Maria Forte, Cjase di Dalban); si cjatà intune stanzie cu lis barconetis infereadis (Dino Virgili, La «Bielissime»)
