infarinadure  /-ù-/  in|fa|ri|na|du|re  [BF]

  1. s.f. il passâ alc te farine e la farine che si dopre par cheste preparazion e che e reste tacade intor di ce che si à passât
    Sin. infarinade
  2. s.f. (fig.) strât o aspiet superficiâl di alc che si somee cuntun vêl di farine:  la scusse slisse cuntune lizere infarinadure che e cuvierç la pome di colôr viole scûr (Adriano Del Fabro, La ciespe di Cjistielgnûf te liste dai Prodots tradizionâi)
  3. s.f. (fig.) preparazion superficiâl:  vê ancje une prime infarinadure des normis di base de grafie uficiâl (Redazion Lenghe.net, Dut su la grafie furlane)
    Sin. infarinade
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl