infagotâ in|fa|go|tâ [CO]
- v.tr. fâ sù tun fagot, tun pac dât dongje che si pues puartâ
- v.tr. fâ sù in peçots, vistîts e v.i.: al ghi dai na zumiela di sucar al cjaval, e intant che chel al lenç al ghi infagota una talpa cu li pessotis (Popolâr - Riccardo Castellani, Il tredisin)