indebilî in|de|bi|lî [BF]
-
v.tr.
fâ pierdi fuarce:
al jere vignût a di chê che e fos la mancjance di mangjative che lis veve indebilidis [lis âfs] e che ur veve cjolt la fuarce di movisi (Roberto Ongaro, Il pecjât di Mosè);
Rome e je daûr a fâ di dut par indebilî la specialitât regjonâl (Dree Valcic, Superficialitât vuarbe)
Sin. debilî
Var. indebulî
