indadiât in|da|di|ât [CO]
-
adi.
dal cuarp, des parts dal cuarp, dai muscui, che a fasin mâl o che no àn sensibilitât par vie che nol passe il sanc, pe fadie, par pachis e v.i.:
il cjaradôr si moveve indadiât e infurmiât come se al stentàs a distirâ un braç, une gjambe (Dino Virgili, La aghe da pît la cleve);
sveât si veve sintût lis gjambis indadiadis (Maria Forte, La tiere di Lansing)
Sin. induliât , indolentrât , indurmidît , dolentrât
Cfr. infurmiât