indadiât  in|da|di|ât  [CO]

  1. adi. dal cuarp, des parts dal cuarp, dai muscui, che a fasin mâl o che no àn sensibilitât par vie che nol passe il sanc, pe fadie, par pachis e v.i.il cjaradôr si moveve indadiât e infurmiât come se al stentàs a distirâ un braç, une gjambe (Dino Virgili, La aghe da pît la cleve); sveât si veve sintût lis gjambis indadiadis (Maria Forte, La tiere di Lansing)
    Sin. induliât , indolentrât , indurmidît , dolentrât
    Cfr. infurmiât
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl