incuisizion
/-òn/
in|cui|si|zi|on
[CO, TS]
-
s.f.
stor., religj.
ancje cun iniz. maiusc., complès des ativitâts judiziariis e dal personâl dai tribunâi religjôs cuintri dai eretics e des striis:
"Va là, Cunize, e ti va ben che sot di Vignesie no à masse slas la Incuisizion …, se no ti varessin za brusade come strie ancje te…" (Alviero Negro, Strumîrs e Çambarlans);
un procès, un dai ultins de incuisizion, inmò tal 1788, adulà che Griôr Michelesio di Tarcint al varès dite ta la ostarie dal Stafanali che il purgatori nol esist (Alan Brusini, Come tai romançs)
Sin. sante incuisizion