incarognît in|ca|ro|gnît [CO]
- p.pass., adi. viôt incarognî , viôt incarognîsi
- adi. trist, cence dûl, cence nissun valôr morâl, sedi te sostance che tal aspiet: «Velu ca l' universitari!» A mi mal àn dite in trê di lôr [alpins], il cjapiel ledrôs cu la plume par denant, la muse incarognide che a someavin la mari di gnot (Alan Brusini, I universitaris)