inalgò i|nal|gò [CO]
-
av.
in cualchi puest:
co si varìn vuadiât / o larìn dopo gjespui inalgò, / ma in ostarie tu pûs zurâ di no (Pieri Çorut, Par l'ingrès di Mons. Zacarie Bricito arcivescul di Udin);
intant che chei doi a vegnin cuissà dontri e a van cuissà dulà, inalgò (Dino Virgili, Sabide di fruts)
Sin. adalgò
Var. indalgò
Cfr. algò