inalgò  i|nal|gò  [CO]

  1. av. in cualchi puestco si varìn vuadiât / o larìn dopo gjespui inalgò, / ma in ostarie tu pûs zurâ di no (Pieri Çorut, Par l'ingrès di Mons. Zacarie Bricito arcivescul di Udin); intant che chei doi a vegnin cuissà dontri e a van cuissà dulà, inalgò (Dino Virgili, Sabide di fruts)
    Sin. adalgò
    Var. indalgò
    Cfr. algò
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl