impazient /-ènt/ im|pa|zi|ent [CO]
-
adi., s.m.
che, cui che nol à pazience, che nol spiete o nol sopuarte cun calme:
[i nuviçs] di Glesie jessin fûr fra sbârs e ucadis / circondâts dai curiôs, che impazients / spietin la gnot par fâ lis lôr buladis (Pieri Çorut, La sdrondenade in Autun);
fogôs e impazient di ogni pastorie (Pieri Corvat, El cuarantevot);
al stave impins, balinant su lis gjambis, impazient che Santin al spesseàs a finî di mangjâ (Gianni Gregoricchio, Îr e doman)
Sin. malpazient