impazient  /-ènt/  im|pa|zi|ent  [CO]

  1. adi., s.m. che, cui che nol à pazience, che nol spiete o nol sopuarte cun calme[i nuviçs] di Glesie jessin fûr fra sbârs e ucadis / circondâts dai curiôs, che impazients / spietin la gnot par fâ lis lôr buladis (Pieri Çorut, La sdrondenade in Autun); fogôs e impazient di ogni pastorie (Pieri Corvat, El cuarantevot); al stave impins, balinant su lis gjambis, impazient che Santin al spesseàs a finî di mangjâ (Gianni Gregoricchio, Îr e doman)
    Sin. malpazient
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl