imbrucjîsi im|bru|cjî|si [CO]
-
v.pron.intr.
formâ une croste dure:
[...] la glace no si imbrucjìs nancje te piere da la aghe sante, che e je simpri distaponade (Josef Marchet, Lis predicjis dal muini);
subite dopo tor da firide si viôt el sanc a imbrucjîsi (Dolfo Zorzut, El sborf)
Sin. imbrucjâsi
