imblancjâ im|blan|cjâ [CO]
-
v.tr.
piturâ di blanc:
di pôc timp puarta e Tor son stadis imblancjadis e pituradis (Luciano Spangher, Dal Rascjel a la Senaus)
Sin. blancjâ , sblancjâ , sblancjizâ- fâ che alc al sedi o che al somei blanc: la zulugne e imblancjave il glerein dal curtîl (Pieri Somede dai Marcs, Sul prât Soreli)
