imbarcjâ
im|bar|cjâ
[CO]
-
v.tr.
fâ montâ cdn. o cjamâ alc tune barcje, tune nâf o ancje tun velivul o in câs ancje intun veicul di tiere:
il bataion "Glemone" al fo imbarcjât su la nâf "Galilea". Un silûr inglês le mandà sot (Gianni Gregoricchio, Trê feminis);
a imbarcjavin dute la lôr marcjanzie par tornâ a cjase (Gianluca Franco, Re Ricart in Friûl)
-
v.intr.
[BF]
montâ tune barcje, tune nâf o ancje tun velivul o in câs ancje intun mieç di tiere:
e imbarcjin a Puart di Noiâr, e sbarcjin a Vignesie (Giulio Andrea Pirona, Novo vocabolario friulano)
Sin. imbarcjâsi
-
v.tr.
[BF]
fâ jentrâ intune imprese:
lu àn imbarcjât in chê imprese de miniere e no sai cemût che al podarà puartâsi fûr (Giulio Andrea Pirona, Novo vocabolario friulano)
