imbalçâ1  im|bal|çâ  [BF]

  1. v.tr. fâ sù balçs, balçûi, grums di materiâl te cuantitât che si pues cjapâ cui braçssi lu tignive cont il forment cundut il lavôr che al dave: seselâlu a man, imbalçâlu, metilu in musse par che al si sui (Delchi Tirel, La cjase sul fossâl)
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl