ilecit  /-lè-/  i|le|cit  [CO]

  1. s.m. che nol è just, che al va cuintri dal dirit, cuintri de justizie:  "une politiche pal reinvistiment dai capitâi vuadagnâts in mût ilecit (Redazion il Diari, La sgrife de mafie su la economie dal Nord)
    Var. inlecit
    1. s.m. ce che nol è just, che al va cuintri dal dirit, cuintri de justizie:  nol è facil tirâ le linie fra il lecit e l'ilecit in chistis materiis (Raimont di Strassolt, Le Furlanie a vincj agns dal taramot)
    2. s.m. at che al va cuintri dal dirit, cuintri de justizie, cuintri de leç:  àn tradît il lôr compit di no fâ ilecits cu la robe publiche (Dore da la lenghe in bore, Furlans: popul di Sants, di Poetis e…)
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl