grue  gru|e  [CO, TS]

  1. s.f. ornit.com. uciel de famee dai Gruidis, cun çatis, cuel e bec luncs, colôr grîs, lat. sient. Grus grusei vedin pûr lis gruis a centenârs / che scjampin la molestia del siroc (Zuan Josef Busiç, La Gjeorgjica di Virgjili); uciei neris a traviarsavin il cîl, svolant in rie come gruis o razis salvadiis (Carlo Sgorlon, Prime di sere)
    Sin. griule
    Var. gru
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl