gnargnic
/-ìc/
gnar|gnic
[BF]
-
s.m.
ancje cun iniz. maiusc., lûc ancjemò plui lontan e ancjemò piês dal infier:
"A mi mi pâr che il Signôr al è paron di mandâ no tal infier, ma ancje a gnargnic, che al è mil miis plui inlà, cui che dal folc al vûl" (Luigi Gortani, La invidiose);
"Preait se no al ven fûr al diau che al sta platât intuna busa dal Mûr e, se us cjapa al à cûr di partâus tal Gnargnic!" "E se isa, barba, chist Gnargnic?" "Al è un puest plui injù dal infiar!" (Popolâr - Istitût di Ricercje Achil Telin, La busa dal diau tal Muringjan - Tiaris di Acuilee. Gnove racolte)
Var. gnargnac