gnaghe gna|ghe [BF]
- s.f. cui che al fevele cun vôs lagnose, cui che si lagne o che al puarine cun afiet esagjerât: ne di mumiis egoistis, / ne di critics campagnûi, / ne di gnaghis zornalistis, / jo no vuei savênt mai plui (Toni Broili, Il lunari furlan cun diviars trucs par l'an 1847); "Sacrabolt! ce novitâts sono chestis?" e dîs la femenate cu la sô vôs di gnaghe (Luigi Gortani, Un paîs misteriôs)