gjavadôr  gja|va|dôr  [CO]

  1. s.m. cui che par lavôr al gjave o al sgjave cualchi materiâlvie pal Unviar i gjavadôrs a vevin butade sù une mont di tiare e cumò i maltarûi la impastavin: a bagnavin la arzile, la pestavin, la messedavin cu la sape (Dino Virgili, La aghe da pît la cleve)
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl