furmiament  /-ènt/  fur|mi|a|ment  [CO]

  1. s.m. moviment di tantis personis o in câs ancje di tantis bestiis o robis, come se a fossin furmiisur à parût di sintî alc a smalitâ là jù da pît dal jet, come un ciert furmiament che no si capìs ben se al è sot lis cuviertis o pûr parsore vie (Giovanni Gortani, La teme - Une gnot intun cjastiel)
    Sin. 'siminament , 'siminâr , 'simineç
    Cfr. sbisiament
  2. s.m. sensazion come di cuziâ o di sbisiâ sot de piel o te cjar, soredut cuant che tune part dal cuarp al torne il sanc dopo che la circolazion e jere stade impedidealtris complicazions a puedin jessi furmiament aes gjambis cun agagns vie pe gnot (Guglielmo Pitzalis, Curâ il diabete)
    Sin. infurmiament
    Cfr. sbisiament , sbisie , cuziament , sbisieç , sbisiôr , sbisium
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl