furmiament
/-ènt/
fur|mi|a|ment
[CO]
-
s.m.
moviment di tantis personis o in câs ancje di tantis bestiis o robis, come se a fossin furmiis:
ur à parût di sintî alc a smalitâ là jù da pît dal jet, come un ciert furmiament che no si capìs ben se al è sot lis cuviertis o pûr parsore vie (Giovanni Gortani, La teme - Une gnot intun cjastiel)
Sin. 'siminament
, 'siminâr
, 'simineç
Cfr. sbisiament
-
s.m.
sensazion come di cuziâ o di sbisiâ sot de piel o te cjar, soredut cuant che tune part dal cuarp al torne il sanc dopo che la circolazion e jere stade impedide:
altris complicazions a puedin jessi furmiament aes gjambis cun agagns vie pe gnot (Guglielmo Pitzalis, Curâ il diabete)
Sin. infurmiament
Cfr. sbisiament
, sbisie
, cuziament
, sbisieç
, sbisiôr
, sbisium