furmiâ fur|mi|â [BF]
-
v.intr.
di personis, bestiis o robis, movisi in grant numar e in maniere che e somee disordenade, come lis furmiis:
altris barbars che furmiavin simpri ator (Giuseppe Ferdinando del Torre, Il contadinel. Lunari par l'an 1869)
Sin. 'siminâ
- cui che al met il cûl sore la urtie al sint che i furmie