frutâr fru|târ [BF]
-
s.m.
arbul che al fâs pomis:
spadâ li menadis, che cressin di parsore sui ramaçs pleâts dei frutârs a spaliere (Giuseppe Ferdinando del Torre, Il contadinel. Lunari par l'an 1859);
rompi cun pocs di len i ramaçs dai frutârs, dai morârs, dai cjastenârs (Vincenzo Luccardi, Florean dal Palaç, II, 46)
Sin. pomâr , frutamâr