fruiepenis  /-pè-/  fru|ie|pe|nis  [BF]

  1. s.m.inv., s.f.inv. (spres.) cui che al scrîf cence talent, cence capacitât, cence costrutgjarnazie malandrete i poetis [...]: tu tu âs di odeâju, par dî pôc, chei fruiepenis (Novella Cantarutti, Discors cu la lune)
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl