friçotâ fri|ço|tâ [BF]
-
v.tr.
cusî o mendâ mâl, di mût che la cusidure e sedi gruesse e iregolâr
Sin. friçâ -
v.tr.
(coloc., ancje spres., ancje ass.)
fâ di mangjâ cjar, o cusinant cul gras o cusinâ in gjenerâl:
di cene mangjarês polente e lat, che o soi strache e no i ai lafè voie di metimi cumò a friçotâ (Giulio Andrea Pirona, Ercole Carletti, Giovanni Battista Corgnali, Il Nuovo Pirona)
Cfr. cogâ
