fossôr  fo|ssôr  [CO, TS]

  1. s.m. gjeogr. jet di riul une vore ingjavât, jenfri parêts altisl'om muart tal slac di un fossôr (Maria Forte, Sul cjar di Pauli Gurin)
    Sin. fôs , foron , foradôr
    1. (fig.) vueit profontal saveve di no vê pôre di nissune cjosse che i sarès vignude di chê altre bande daspò muart, e al jere sigûr che spietantsi di cjatâ lûs si cjate lûs, e che nol è un colâ tun fossôr plen di un nuie scûr (Agnul di Spere, Josefine)