flanconâ flan|co|nâ [BF]
-
v.tr.
(ancje fig.)
dâ colps tai flancs, tes cuestis
Sin. sflanconâ - v.tr. meti in bande: chê puoris bestiis [lis gjalinis] a no vevin nencja il timp di fâ cheo che il cuel a i salteva via di na banda e il rest al vigniva flanconât ta un sac (Nelso Tracanelli, I Gobàs)