flanconâ  flan|co|nâ  [BF]

  1. v.tr. (ancje fig.) dâ colps tai flancs, tes cuestis
    Sin. sflanconâ
  2. v.tr. meti in bandechê puoris bestiis [lis gjalinis] a no vevin nencja il timp di fâ cheo che il cuel a i salteva via di na banda e il rest al vigniva flanconât ta un sac (Nelso Tracanelli, I Gobàs)
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl