fiolance /-à-/ fi|o|lan|ce [CO]
-
s.f.
complès dai fîs:
done Massime Martelosse e jere stade une brave femine che e à nudrît cun onôr la sô fiolance (Catarine Percude, La brût);
parcè ese une famee, se no à di viodi de fiolance, se no à di menâ par man i fruts tant che a imparin a cjaminâ te vite [...]? (Josef Marchet, Lis predicjis dal muini)
Sin. prole