felicitâ fe|li|ci|tâ [BF]
- v.tr. (ancje antifr., ancje iron.) jessi cause di felicitât, dâ a cdn. felicitât, fortune, causâ efiets che si puedin calcolâ une fortune: prime che al vignìs a felicitânus il Prefet Brus, o vevin il Prefet Mus (Guido Antonioli, Florean dal Palaç, I, 1)
-
v.tr.
fâ i compliments a cdn.:
l'alce la tace [pal brindis], ducj lu felicitin (Costantino Smaniotto, Titute Lalele)
Sin. complimentâsi , felicitâsi