felicitâ  fe|li|ci|tâ  [BF]

  1. v.tr. (ancje antifr., ancje iron.) jessi cause di felicitât, dâ a cdn. felicitât, fortune, causâ efiets che si puedin calcolâ une fortuneprime che al vignìs a felicitânus il Prefet Brus, o vevin il Prefet Mus (Guido Antonioli, Florean dal Palaç, I, 1)
  2. v.tr. fâ i compliments a cdn.l'alce la tace [pal brindis], ducj lu felicitin (Costantino Smaniotto, Titute Lalele)
    Sin. complimentâsi , felicitâsi
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl