fantasticâ  fan|tas|ti|câ  [CO]

  1. v.tr., v.intr. pensâ a robis imagjinariis, soredut se a son une vore dificilis o impussibilis di inverâal leve vie fantasticant cetantis svanzighis e cetantis piticis che al varès di cjapâ de sô marcanzie (Giovanni Gortani, Un mus che al va frari); al sarès lât intune citât grande, sflandorose… Cuant che al veve fantasticât avonde, al tornave indaûr, pinsirôs, un pît daûr chel altri (Giovanni Pillinini, Un cjaldîr plen di aghe)
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl