fanin
/-ìn/
fa|nin
[BF]
-
adi.
(ancje fig.)
plen di fam o di brame, di aviditât, di avarizie:
cetancj lôfs fanins e cinics e cetancj agnei nocents e incussients che si son incuintrâts ad ôr dal riul de storie! (Antoni Beline, Trilogjie tormentade)
Sin. fanicul1
Cfr. afamât