espetorade
/-à-/
es|pe|to|ra|de
[BF]
-
s.f.
azion di liberâ i polmons o i broncs o la trachee tossint fûr lis lôr secrezions:
e ven doprade dute la plante (fueis, flôrs e lidrîs) e e à la proprietât di morestâ la tos e di facilitâ la espetorade (Fabian Ros, Une plante par medisine)
Sin. espetorament
, espetorazion
-
materie formade des secrezions dai polmons o dai broncs o de trachee tossudis fûr
-
s.f.
(fig.)
azion di sbrocâsi, di dî fûr o di pandi in altre maniere sintiments, sensazions, tensions:
o mi soi dade une espetorade cun chê carogne di imbroion (Giulio Andrea Pirona, Novo vocabolario friulano)
Sin. sbrocade