esaltament  /-ènt/  e|sal|ta|ment  [BF]

  1. s.m. il dâ o il cjapâ grande evidence, il cressi une vore in ciertis cualitâts o il fâ cressi une vore ciertis cualitâtsai sielt des imagjins […] plui interpretativis, sotlineadis dal ûs dal mot, dal fûr fûc creatîf e dal esaltament dai particolârs (Massimiliano Treppo, Arearea)
    Sin. esaltazion
  2. s.m. azion e risultât di laudâ o di jessi laudât une vore
    Sin. esaltazion
  3. s.m. azion e risultât dal dâ o dal cjapâ entusiasim, ancje in misure esagjerade, ancje pierdint o fasint pierdi il sens de realtâti pareve di vivi intun esaltament che nol varès vût di sfantâsi altri (Jolanda Mazzon, Cungjò Friûl)
    Sin. esaltazion
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl