esaltament
/-ènt/
e|sal|ta|ment
[BF]
-
s.m.
il dâ o il cjapâ grande evidence, il cressi une vore in ciertis cualitâts o il fâ cressi une vore ciertis cualitâts:
ai sielt des imagjins […] plui interpretativis, sotlineadis dal ûs dal mot, dal fûr fûc creatîf e dal esaltament dai particolârs (Massimiliano Treppo, Arearea)
Sin. esaltazion
-
s.m.
azion e risultât di laudâ o di jessi laudât une vore
Sin. esaltazion
-
s.m.
azion e risultât dal dâ o dal cjapâ entusiasim, ancje in misure esagjerade, ancje pierdint o fasint pierdi il sens de realtât:
i pareve di vivi intun esaltament che nol varès vût di sfantâsi altri (Jolanda Mazzon, Cungjò Friûl)
Sin. esaltazion