ereditât1  e|re|di|tât  [AF]

  1. s.f. complès dai bens che a passin di cui che al mûr ai siei sucessôrs:  tal Catapan de glesie si cjate un altri Bartolomeo Pelôs, Vicjari, che al lasse par ereditât un capitâl nome pes messis pe sô muart (Alan Brusini, Come tai romançs); za cinc mês une gruesse ereditât / i à puartât dongje un stât (Pieri Çorut, Lis fortunis di siôr Nadâl)
    Var. reditât1 , riditât1 , regjitât1 , rigjitât1
  2. s.f. patrimoni culturâl, ideâl, spirituâl e v.i. che al passe ae posteritât:  la Italie no po sacrificâ la ereditât dal Risorziment e la grande epopee dai "Mil" par fâ diferencis tra regjon e regjon (Josef Marchet, Censiment); une comunitât spirituâl, fate di consuetudins di condivision e di cooperazion (lis viciniis, i bens coletîfs, lis aghis) che a son ereditât di secui di storie (Igor Londero, Cuintristorie dal taramot)
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl