ecetuâ e|ce|tu|â [BF]
- v.tr. tratâ tant che une ecezion, gjavâ de categorie o de cuantitât che e je regolâr, normâl o dal grup dal rest dai câs: in brêf! jai dut in me, se ezetuâ / si vûl il recuisît del adulâ (Zuan Luîs Filli, Almanac di Guriza par l'an comun 1857)
