durmion  /-òn/  dur|mi|on  [CO]

  1. adi., s.m. che, cui che al duar tant, che i plâs di durmî tant"Cuant tornino vacancis, che o puedi durmî a buinore?" Valentin al sossedà insunât. "Dai! moviti, durmion!" jê lu pocà riduçant" (Jolanda Mazzon, Cungjò Friûl)
  2. adi., s.m. (fig.) che, cui che no si vise des robis, che al cumbine pôc e nuieil câs di sâr Londar, par fortune, al viarç i voi di ducj i durmions. Di cumò indenant o fasarìn i nestris interès e no dome chei di chei altris (Lelo Cjanton, Il Strolic furlan pal 1965)
    Sin. indurmidît
Proverbis:
  • il durmion nol cjape pes
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl