durmion
/-òn/
dur|mi|on
[CO]
-
adi., s.m.
che, cui che al duar tant, che i plâs di durmî tant:
"Cuant tornino vacancis, che o puedi durmî a buinore?" Valentin al sossedà insunât. "Dai! moviti, durmion!" jê lu pocà riduçant" (Jolanda Mazzon, Cungjò Friûl)
-
adi., s.m.
(fig.)
che, cui che no si vise des robis, che al cumbine pôc e nuie:
il câs di sâr Londar, par fortune, al viarç i voi di ducj i durmions. Di cumò indenant o fasarìn i nestris interès e no dome chei di chei altris (Lelo Cjanton, Il Strolic furlan pal 1965)
Sin. indurmidît
Proverbis: