duet /-èt/ du|et [CO, TS]
- s.m. mus. composizion o esecuzion par doi musiciscj o doi cjantants: ce brâf! / ce finâl! ce preludi! ce duet! (Guido Podrecca, La opere a Cividât)
- s.m. (fig., scherç.) discussion tra dôs personis, scambi di batudis tra dôs personis: Tite, cidin cidin, e al è stât a sintî chest duet, riduçant (Zuan Lurinçon, La batarele)
- s.m. mus. cubie di musiciscj o di cjantants: une misture di poesie e di profonditât, espressivitât e rafinatece, cul duet Massimo Silverio ae ghitare e Paolo Forte ae armoniche (Moira Pezzetta, I cîi e i boscs de Cjargne a rivochin di un Istât di musiche cu la prime edizion di “La Musica in Carnia”)
- s.m. (fig., ancje scherç.) cubie di personis che a fasin alc in maniere coordenade, armoniche