dortâl  dor|tâl  [CO, TS]

  1. s.m. agr. (set.) striche formade di strât fin di jerbe seade restade a suiâ tal prâtconche a sji veva un dortâl, doi, ben secs, davant che al sji ravignìs u che al sji frugàs i devint sot sot ducj e un puac sji parava dingja cui rascjei, un puac sji puartava a balots di cuarda (Antonio Roja, La maniara da fâ la passjadura che i vin nuaitris cjanalots)
    Sin. argjâl
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl