dortâl dor|tâl [CO, TS]
-
s.m.
agr.
(set.)
striche formade di strât fin di jerbe seade restade a suiâ tal prât:
conche a sji veva un dortâl, doi, ben secs, davant che al sji ravignìs u che al sji frugàs i devint sot sot ducj e un puac sji parava dingja cui rascjei, un puac sji puartava a balots di cuarda (Antonio Roja, La maniara da fâ la passjadura che i vin nuaitris cjanalots)
Sin. argjâl