dordine /-ì-/ dor|di|ne [CO, TS]
- s.f. ornit.com. uciel maronit, cun maglis plui scuris, de famee dai Motacilidis, lat. sient. Anthus trivialis: nol reste che di tirâ la filaine e la dordine si poiarà sul visc (Pieri Somede dai Marcs, A la oselade); i mierlis, lis dordinis e i montans dai vergons (Maria Forte, La gnot di Radeschi)