disvidâ  dis|vi|dâ  [CO]

  1. v.tr. zirâ une vît o un bulon o un altri element a vît in mût che si smoli, che al vegni viepreparâ la clâf inglese par disvidâ i cartei (il Cjargnel, Dulà jerino restâts?); la moche dal cafè masse strente che nol rive a disvidâ (Raffaele Serafini, Lupo Manarie e la lune plene)
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl