disvenâsi dis|ve|nâ|si [BF]
-
v.pron.intr.
taiâsi lis venis, pierdi dut il sanc o une vore di sanc:
[…] il sanc dai siei fîs (si sa: i autolesioniscj si disvenarin par difindi Cjaurêt!) (Redazion Patrie dal Friûl, Il gjalut sul cjaminut)
Sin. dissanganâsi -
v.pron.intr.
(fig.)
pierdi une vore di fuarce, di risorsis, di personis e v.i.
Sin. dissanganâsi