disusât
di|su|sât
[CO]
-
p.pass., adi.
viôt disusâ
, viôt disusâsi
-
adi.
che nol è usât, che nol à plui il costum di fâ alc o la familiaritât cuntune ativitât:
par dî la veretât / ancje jo soi disusât [di lâ a cjaval] (Pieri Çorut, A Olinto Vatri colpe Toni Vendram che si lauree in midisine)
-
adi.
no plui doprât:
si met aduès / de la corace i disusâts vestîts, / da la etât agravât e dal braghîr, / nonostant l'ûl murî da cavalîr (Zuan Josef Busiç, Zuan Batiste da la Puarte, La Eneide di Virgjili)
Sin. dismetût
