dismenteance  /-àn-/  dis|men|te|an|ce  [CO]

  1. s.f. cundizion o stât di ce che nol è ricuardâtpar fortune che a ’ndi son ancjemò personis curiosis che no àn rinunziât a scoltâ, a gjavâ il passât de dismenteance (Roberto Iacovissi, Lis contis dai nonos, par no dismenteâ)
    Sin. dismentie , smenteance
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl