dismenteance /-àn-/ dis|men|te|an|ce [CO]
-
s.f.
cundizion o stât di ce che nol è ricuardât:
par fortune che a ’ndi son ancjemò personis curiosis che no àn rinunziât a scoltâ, a gjavâ il passât de dismenteance (Roberto Iacovissi, Lis contis dai nonos, par no dismenteâ)
Sin. dismentie , smenteance