dismatîsi dis|ma|tî|si [CO]
-
v.pron.intr., v.pron.tr.
movi i muscui e lis articolazions di mût che no sedin ingrisignîts o indurîts o fâur cjapâ un pôc di cjalt se a son indurîts dal frêt:
"Sta culì un fregul in veze mê - al dîs - tant che i vadi a dismatîmi fûr lis gjambis" "Vulintîr; e buine spassizade" (Luigi Gortani, Sant Pieri e il furlan)
Sin. disbramîsi , aniâsi , disgropâsi , disdulîsi , disgritulîsi , disgrisignîsi , disduliâsi
