disgrassâ  dis|gra|ssâ  [CO]

  1. v.tr. gjavâ il gras
  2. v.tr. gjavâ o disfâ il sporc ont, vueleôs[l'asêt] si lu dopre in cjase: par discrostâ il lavel, par disgrassâ il gas o il for (Margherita Timeus, Asêt in taule?)
  3. v.tr. gjavâ la sensazion di gras, di ontchel gust dolcegarp dai miluçs e dal asêt, che al disgrasse la bocje dal gras de cjar (Margherita Timeus, Caulis di Bruxelles cui miluçs)
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl