disgrassâ dis|gra|ssâ [CO]
- v.tr. gjavâ il gras
- v.tr. gjavâ o disfâ il sporc ont, vueleôs: [l'asêt] si lu dopre in cjase: par discrostâ il lavel, par disgrassâ il gas o il for (Margherita Timeus, Asêt in taule?)
- v.tr. gjavâ la sensazion di gras, di ont: chel gust dolcegarp dai miluçs e dal asêt, che al disgrasse la bocje dal gras de cjar (Margherita Timeus, Caulis di Bruxelles cui miluçs)