disfetâsi  dis|fe|tâ|si  [CO]

  1. v.pron.intr., v.pron.tr. fâ un tratament o jentrâ intune cundizion li che no son o a son une vore di mancul i microorganisims che a puedin causâ infezionsco si sveìn, la lûs nus mostre li che o sin capitâts: tal mieç di une maçadice. Un centenâr di soldâts muarts cuissà cuant, sparniçâts a tocs dulintor […]. O saltìn impins tant che spirtâts, o si pissìn su lis mans par disfetâsi, o saltìn sul cjaval (Alan Brusini, Un dai pôcs)
    Sin. disinfetâsi
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl